مدیران و سینمای دفاع مقدس

image634761416208623750سمیه علیپور سینمایی که جرقه نخست آن در سال ۱۳۶۰ خورد در کمتر از چهار ســال به چنان جایگاهی رسید که بیش از ۲۵ درصد تولیدات ســینمای ایران را به خود اختصاص داد. ســینمای دفاع مقدس در ایران در دوره مدیریت‌های مختلف ســینمایی و با توجه به وضعیت جامعه، دغدغه‌ها و اولویت‌هــا، بالا و پایین بسیاری داشته است، اما با وجود تمامی این فراز و نشیب‌ها هیچ سالی از سر سینمای ایران نگذشته که فیلمی با موضوع دفاع مقدس تولید نشــده باشد.

ورای موضوع پراهمیت این سینما، فروش خوب برخی از فیلم‌های ساخته شده در این فضا و اهمیت کیفیت بعضی از آثار سبب شــده نتوان به سادگی از کنار سینمای دفاع مقدس و وضعیت آن در دوره‌های مختلف گذشــت.

نگاهی کلی به آمار تولید فیلم‌های دفاع مقدس نشان می دهد سال‌های ۶۲، ۶۳، ۶۷ و ۷۴ سال‌های درخشان به لحاظ کمی در سینمای دفاع مقدس و سال‌های ۶۰، ۸۱، ۸۴، ۸۷، ۸۸،‌۸۹، ۹۱ و ۹۳ سال‌هایی ضعیف از همین منظر بوده‌اند.

در ادامه، مروری بر وضعیت این ســینما در دوره‌های مختلف مدیریتی از زاویه کمی و کیفی صورت می‌گیرد. دوره مدیریت حجت‌الله ایوبی به دلیل اینکه هنوز به پایان نرسیده در این گزارش مورد ارزیابی قرار نگرفت.

دو سال نخست

در دو ســال اول ظهور و بروز ســینمای دفاع مقدس درمجموع سه فیلم سینمایی «مرز» جمشید حیدری، «رهایی» رسول صدرعاملی و «جانبازان» ناصر محمدی ساخته شد. هر سه این فیلم‌ها را می‌توان محصول دوره مدیریت مهدی کلهر در ســینمای ایران دانست که محتوای آن در حال و هوای فیلم‌های تهییجی و برگرفته از سال‌های نخست خلق فیلم‌های جنگی در ایران است.

۱۰ سال بلوغ سینمای دفاع مقدس

از سال ۱۳۶۲ سینمای ایران با نگاهی تازه در مدیریت روبه‌رو شد. در این سال و به مرور پایه‌های سینمای ایران بعد از انقاب با تعاریف و چارچوب مشخص آن گذاشته شد و دقیقاً در همین زمان سینمای دفاع مقدس هم سروشکل درستی به خود گرفت. رسول ملاقلی‌پور با «نینوا» پا به میدان گذاشت و دو ســال بعد ابراهیم حاتمی‌کیا با «هویت» از راه رسید. نکته قابل توجه در مورد سال‌های نخست آن است که اولاً سینمای دفاع مقدس در بستر سینمای بدنه نیز دنبال می‌شد؛ یعنی فیلم پرفروشی چون «عقاب‌ها« در همان سال‌ها تولید شد و از سوی دیگر نگاه هنری نیز در مســیری دیگر در حال شکل‌گیری بود.

شاید در ســال‌های نخست یافتن برخی اســامی در جمع ســازندگان فیلم‌های دفاع مقدس کار دشــواری بود، امــا در نیمه دهه ۶۰ وقتی امضای بهرام بیضایی پای فیلم «باشــو غریبه کوچک» دیده شد، نشــانه‌های کامل شدن این سینما خودنمایی کرد. ابراهیم حاتمی‌کیا و رسول ملاقلی‌پور براساس تحلیل و جمع‌بندی صاحب‌نظران سینما با ساخت فیلم‌هایی چون «دیده‌بان» و «پرواز در شب» و دیگر آثارشــان تعریفی جامع از سینمای دفاع مقدس ارائــه دادند، از المان‌های تصویری تا شیوه شخصیت پردازی‌ها؛ خودداری از قهرمان‌پروری و نمایش آن چه ســینمای دفاع مقدس ایــران را از فیلم های جنگــی خارجی متمایز می‌کرد.

از ســال ۶۵ تا ۷۰ حداقل ۱۰ درصد تولیدات ســینمای ایران مربوط به موضوع دفاع مقــدس بود. بالاترین درصد در این مدت مربوط به ســال ۶۷ با بیش از ۲۱ درصد تولید بود و کم‌ترین به ســال ۶۶ با ۱۰٫۷۱ برمی‌گردد. در تمامی این مدت اگر سینمای دفاع مقدس به سمت وجه هنری میل کرد از سوی دیگر بعد تجاری آن نیز در جریان بود و شاید همین نگاه بود که سبب شد در آن سال‌ها فیلم‌های دفاع مقدسی حتماً در سبد ســینمای خانواده ها قرار بگیرند زیرا ذائقه‌های مختلف، محصول مورد نظر خودشان را می‌یافتند.

در دو سال آخر مدیریت فخرالدین انوار در سینمای ایران فیلم‌هایی چون «هــور در آتش» عزیزالله حمیدنژاد، »از کرخه تا رایــن» ابراهیم حاتمی‌کیا و «آبادانی‌ها« ســاخته کیانوش عیاری تولید شدند که حال و هوای موجود در این آثار به وضوح مسیر رو به رشد سینمای دفاع مقدس را در آن مقطع نمایان می‌کرد. در طول ۱۰ سال ۶۲ تا پایان ۷۲، ۹۴ فیلم سینمایی دفاع مقدسی ساخته شد.

نقطه اوج

هرچند در ســال ۱۳۷۳ بیش از ۲۶ درصد تولیدات ســالانه مربوط به سینمای دفاع مقدس بود، اما عملا در ســال ۱۳۷۴ بیش‌تریــن تعداد فیلم‌هــای دفاع مقدسی ساخته شده است: ۱۸ فیلم در یک سال.

مدت کوتاه حضور مهدی فریدزاده در رأس معاونت سینمایی این اجازه را نداد که به درســتی بتوان فرصتی برای سیاست‌گذاری او و ثمربخشی برنامه‌هایش یافت. در سال ۱۳۷۳ با حضور او در معاونت سینمایی از ۶۷ فیلم تولیدشده، شش فیلم دفاع مقدسی بودند. اما دوره مدیریت ضرغامی که دو سال و نیم را شامل می‌شـد، اجازه تحلیل می‌دهد. در این دو سال و نیم درمجموع ۳۷ فیلم با موضوع دفاع مقدس ســاخته شد. فیلم‌های «هفت گذرگاه» جمشید حیدری، »نجات یافتگان» رسول ملاقلی پور، «ماه و خورشید« محمدحســین حقیقی، «لیلی با من اســت» کمال تبریزی، «گارد ویژه» پرویز صبری، «قله دنیا» عزیزالله حمیدنژاد، «فرمان آتش» حســن ســاجدی، «فرار مرگبار» تورج منصوری، «عبور از خط سرخ» جمال شورجه، «سفر به چزابه» رسول ملاقلی پور، «دکل« عبدالحسن برزیده، «دشمن» عباس بابویهی، «دایره سرخ» جمال شــورجه، «پاتک» علی‌اصغر شادروان، »بوی پیراهن یوسف» و «برج مینو» ابراهیم حاتمی‌کیا، »براده‌های خورشید» محمدحسین حقیقی، «آخرین مرحله» محســن محسنی‌نســب همان ۱۸ فیلمی هستند که ســال ۱۳۷۴ ساخته شــدند و نقطه اوج سینمای دفاع مقدس را شکل می‌دهند.

چهار سال و تجربه تازه سینما

با از راه رســیدن ســیف‌الله داد به ساختمان معاونت سینمایی، فیلمسازی که خود با ساختن «کانی مانگا» یکی از آثار مهم ســینمای دفاع مقدس را تولید کرده بود، سینمای دفاع مقدس وارد فضای تازه‌ای شد. در نیمه دهه ۷۰ جامعه ایران تحولاتی را شــاهد بود که تأثیرات آن در سینما نیز مشاهده شد. اغلب تولیدات سینمای ایران به سمت آثار جوانانه گرایش پیدا کرد و اگر رســول ملاقلی‌پور و احمدرضا درویش هم در این سال‌ها فیلم ســاختند آثاری متفاوت نسبت به دیگر تولیدات‌شان کارگردانی کردند. در سال‌های مدیریت داد، در سینما بیش از ۲۰ فیلم دفاع مقدسی ساخته شد.

رکودی از راه رسید و رفتن سراغ پروژه‌های عظیم ســینمای دفاع مقدس ابتــدای دهــه ۸۰ را با افتی چشم‌گیر آغاز کرد.

در سال ۱۳۸۱ فقط نام یک فیلم سینمایی به عنوان اثری در سینمای دفاع مقدس دیده می‌شود؛ سالی که می‌توان آن را حاصل مدیریت محمدحسن پزشک در سال ۱۳۸۰ دانست.

جدول آماری فیلم‌های دفاع مقدس نشان از آن دارد که هرگاه افت چشم‌گیری در کمیت تولیدات دیده شده، سال بعد رشدی در همین زمینه به وجود آمده است. درست یک سال بعد از افت سال ۸۱، در سال ۸۲، ۹ فیلم «هیام» محمد درمنش، «مزرعه پدری» رســول ملاقلی پور، «کنار رودخانه» علیرضا امینی، »روایت ســه گانه» عبدالحسن برزیده، رخشان بنی‌اعتماد و پرویز شیخ طادی، »دوئل» احمدرضا درویش، «خداحافظ رفیق» بهزاد بهزادپور، «اشک سرما» عزیزالله حمیدنژاد، «آیه‌های زمینی» عباس رافعی، «آن مرد را نکشــید» محمد اربابیان تولید شدند.

هم چنین واضح است که در این ســال‌ها گرایش به بالا بردن کیفیت فیلم‌ها همگی تلاش‌های مدیریتی بود برای جبران کاهش کمیت. شاید بتوان «دوئل» یا «مزرعه پدری» را به عنوان نمونه‌های قابل توجه سینمای عظیم دفاع مقدس دانست.

۲۲ فیلم در چهار سال

سیر کمی تولید فیلم‌های دفاع مقدس در سال‌های مدیریت محمدرضا جعفری‌جلوه رو به نزول بود. در سال ۱۳۸۵ در دوره مدیریت او ۹ فیلم تولید شد و در سال ۸۸ وقتی جواد شمقدری آمد و جلوه رفت فقط دو فیلم دفاع مقدسی ســاخته شده بود. «گیلانه» ســاخته رخشــان بنی‌اعتمــاد یکــی از تولیدات قابل توجه این دوره اســت. در ایــن مقطع در مضمون فیلم‌های سینمایی توجهی ویژه‌تر به سال‌های بعد از جنگ و موضوعات که در ســال‌های قبل چندان فرصتــی برای طرح نمی‌یافتند صورت گرفت.

ساخت ۲۰ فیلم در دوره مدیریت شمقدری

یکــی از انتقادات جواد شــمقدری و هم‌فکرانش در دوره‌هــای مختلــف کم‌توجهی برخــی مدیران ســینمایی به موضوع دفاع مقدس بود؛ اما با حضور خود شمقدری در جایگاه مدیر سینمایی اتفاق ویژه‌ای برای سینمای دفاع مقدس رخ نداد. محصول مدیریت او ســاخت ۲۰ فیلم بود که از جمله آن‌ها می توان به »گلوگاه شیطان» حمید بهمنی، «صدای پای من» مهرداد خوشــبخت، «سیزده ۵۹» ســامان سالور، »ملکه» محمدعلی باشه آهنگر، «عطر ولایت» مسعود صمدی، «ضدگلوله» مصطفــی کیایی و «روزهای زندگی» پرویز شیخ‌طادی اشاره کرد.

نام مدیرسالمدت زمان مدیریتتعداد فیلممیانگین تولید سالانه
مهدی کلهر۱۳۶۰ – ۱۳۶۲۲ سال۳ فیلم۱٫۵ فیلم
فخرالدین انوار۱۳۶۲ – ۱۳۷۲۱۰ سال۹۴ فیلم۹٫۴ فیلم
مهدی فرید‌زاده۱۳۷۳۱ سال۶ فیلم۶ فیلم
عزت‌الله ضرغامی۱۳۷۴ – ۱۳۷۶۲٫۵ سال۳۷ فیلم۱۴٫۸ فیلم
سیف‌الله داد۱۳۷۶ – ۱۳۷۹۲٫۵ سال۲۰ فیلم۸ فیلم
محمدحسن پزشک۱۳۷۹ – ۱۳۸۰۱ سال۳ فیلم۳ فیلم
محمدمهدی حیدریان۱۳۸۱ – ۱۳۸۴۳٫۵ سال۱۸ فیلم۵٫۱۴ فیلم
محمدرضا جعفری‌جلوه۱۳۸۴ – ۱۳۸۸۴ سال۲۲ فیلم۵٫۵ فیلم
جواد شمقدری۱۳۸۸ – ۱۳۹۲۴ سال۲۰ فیلم۵ فیلم

 

منبع: خبرگزاری خبرآنلاین

محمد بهشتی در ایسکا نیوز

ایسکا نیوز نوشت: سید محمد بهشتی معتقد است: ترکیه ظرفیت تلویزیونی منطقه را پر کرده است در صورتی که اینکار را ما باید می‌کردیم، ظرفیت سینمایی ایران از ترکیه بسیار بیشتر است ولی به دلیل حبس کردن توانایی‌های صنعتی و اقتصادی سینما، عملا همه ظرفیت های این بخش را از دست دادیم.

سیدمحمد بهشتی رئیس پژوهشگاه میراث فرهنگی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، عضو شورای عالی میراث فرهنگی و گردشگری و رئیس کمیته ملی ایکوم ایران است. او در فاصله سال های ۱۳۶۲ تا ۱۳۷۳ مدیر عامل بنیاد سینمایی فارابی و دبیر جشنواره فیلم فجر بوده است. تعدادی از منتقدان بر این باورند که دوران حضور محمد بهشتی در بنیاد فارابی و جشنواره فجر باعث شد تا فیلم های به اصطلاح هنری رشد پیدا کرده و موجب تضعیف سینمای تجاری شوند. محمد بهشتی در گفتگو با ایسکانیوز به سوالاتی در این زمینه پاسخ می دهد.

عده ای از منتقدان به حضور شما در سینمای سال های دهه ۶۰ انتقاد دارند از این جهت که شما با رویکردی که درمورد فیلم های هنری در آن سال ها در پیش گرفتید، سینمای تجاری ایران در دهه های ۸۰ و ۹۰ با شکست مواجه شد. پاسخ شما به این اتنقادات چیست؟

این حرف، حرف خیلی خنده داری است. به خاطر اینکه از زمانی که من حوزه سینما را ترک کردم ۲۲ سال گذشته است. هر خرابکاری‌ای آن زمان رخ داده، دو دهه فرصت داشتند درستش کنند، چرا نکردند؟ آیا الان بعد از ۲۲ سال همچنان ما باید پاسخگو باشیم! هرجرمی مرتکب شوی بعد از ۲۲ سال مشمول مرور زمان خواهد شد. خنده‌دار نیست که ما باید پاسخگوی وضع موجود باشیم؟ بعد هم توجه کنید که چه کسانی دارند این سوالات را می پرسند! کارنامه خودشان چیست؟ آیا حواسشان هست قبل از این که ما به سینما بیاییم اصلاً سینمایی وجود نداشت و سینمای ایران چند سال بود ورشکست شده بود؟

بعضی منتقدان می گویند حمایت شما از یکسری فیلم ها باعث شد تا سینماگران به سمت ساخت فیلم های هنری بروند و جریان سینمای تجاری تضعیف شود.

اینطور که آنها می گویند، سینماگران آدم های منفعلی معرفی می شوند. به نظر من بابت این حرف باید به سینماگران ما بر بخورد. به نظر من بایدکسانی که این حرف ها را می زنند اول به کارنامه شان رجوع کنید. باید ببینید خودشان چه کرده اند! بعد نظرات آنها را به سوال تبدیل کنید. حرف های بی ربطی می زنند. معمولا کسانی این حرف ها را می زنند که کارنامه شان پر از ناکامی است. اگر موفق بودند از این حرفها نمی‌زدند. می خواهند تقصیر ناکامی های خودشان را به گردن دیگری بیندازند.

به هر حال سینمای ایران امروز در گیشه شکست خورده است

این تقصیر ما است؟ ما سینمایی را تحویل دادیم که در همان سال ها سینما سالیانه ۲۰ میلیون مخاطب داشت. یعنی با جمعیت آن زمان ایران نیمی از مردم به سینما می‌رفتند. ما که نتیجه خوبی را تحویل بعدی‌ها دادیم. الان شنیده ام که جمعیت سینمارو ۶-۷ میلیون شاید هم کمتر است، این تقصیر ماست! یعنی تا ۱۰۰ سال دیگر هم شکست گیشه سینمای ایران تقصیر ما است؟!

با اشاره ای که شما به شکست سینما در گیشه داشتید، در حال حاضر مشکل سینمای ایران چیست؟

در دوران دهه ۶۰ سینما به لحاظ صنعتی و اقتصادی اندازه هایی کوچک و محدود داشت مناسب اقتضائات زمانه. اما به لحاظ کیفیت فرهنگی و هنری واجد ارزش‌هایی بود. در دهه ۶۰ ما فقط دو کانال تلویزیونی داشتیم، در حال جنگ بودیم، هیچ شبکه ماهواره ای در ایران قابل دریافت نبود، اینترنت وجود نداشت، شبکه های اجتماعی وجود نداشت و در همان اندازه های کوچکی که بود ما سعی کردیم سینما را برپا کنیم.

متاسفانه از دهه ۷۰ به بعد ما در یک شرایطی قرار گرفتیم که اینترنت آمد، ماهواره آمد و همه چیز دگرگون شد. متأسفانه نه از این بابت که این شرایط بوجود آمد. از این جهت متاسفم که مدیریت فرهنگی کشور به شدت تلاش کرد سینمای ایران را در همان اندازه های اقتصادی و صنعتی دهه ۶۰ متوقف سازد اما پشتش را به صورت مسئله ماهواره و اینترنت کرد. این رویه عملا باعث شده که ارزش‌های فرهنگی و هنری آن سینما هم تا حد زیادی از دست برود و متروک و تضعیف شود. معلوم است که سینما صدمه می‌بیند.

از صدماتی که به سینمای ایران وارد شده، بگویید.

به دلیل این بنیه بالقوه که در ایران وجود دارد، نقشی که ترکیه امروز در منطقه ایفا می کند را باید ایران بر عهده می گرفت، ترکیه ظرفیت تلویزیونی منطقه را پر کرده است در صورتی که اینکار را ما باید می‌کردیم، ظرفیت سینمایی ایران از ترکیه بسیار بیشتر است ولی به دلیل حبس کردن توانایی‌های صنعتی و اقتصادی سینما، عملا همه ظرفیت های این بخش را از دست دادیم. در شرایطی که تلویزیون ایران خیلی دیده نمی شود و مردم هر شب در خانه هایشان بیش از ۱۰۰۰ کانال تلویزیونی را در اختیار دارند و هیچ کس هم نمی‌تواند نظارتی بر آن بکند، به جزئیات سینما طوری پیله می کنیم که انگار اگر این سینما نباشد همه راحت‌تر هستند!

این یعنی ما بسیاری فرصت‌ها را از دست داده‌ایم و از بسیاری ظرفیت‌ها محروم شده‌ایم. همان‌ها بود که به ما کمک می‌کرد سینمای ما رشد بکند و به لحاظ اقتصادی و صنعتی بزرگ شود و در مقیاس منطقه‌ای و جهانی حرف برای گفتن پیدا کند و بازار و مخاطب پرتعدادی را جلب کند. خیلی خنده‌دار است که فقط انتظار داشته باشیم ۲۰ میلیون مخاطب بشود ۲۲ میلیون. ما در شرایطی هستیم که در این سال‌ها باید به ۵۰۰ میلیون نفر مخاطب می‌رسیدیم. زیرا بازاری به وسعت و جمعیت منطقه‌مان داریم. وقتی این دایره را مدام تنگ کرده‌ایم و حصار را بسته‌ایم و پشتمان را به این ظرفیت‌ها کرده‌ایم، معلوم است که صدمه زیادی هم می‌بینیم.سینمای ایران از نظر مدیریتی در سردرگمی به سر می برد. حتی خود مدیران هم نمی دانند چه کاری انجام دهند.

وضعیت مدیریتی سینما را در حال حاضر چگونه ارزیابی می کنید؟

وقتی ما آنقدر مدعی داریم که از هر جای ایران برای مخالفت با سینما صدایی بلند می شود این مساله را چه کسی می تواند مدیریت کند؟ جواب این است که کسی نمی تواند مدیریت کند! مدیریت سینما، پروانه نمایش به فیلم ها می دهد اما همان فیلمی که اجازه قانونی نمایش را دارد در یک شهر توقیف می‌شود، در یک شهر توبیخ می‌شود در یک شهر … . این خیلی خنده دار است. انگار که ما چند تا حکومت داریم. این وضعیت را چطور می‌شود مدیریت کرد؟ یعنی برای آنکه نشود مدیریت کرد به نظر من مدیریت بسیار توانمندی در حال اخلال است. به این ترتیب همین ظرفیت کوچک هم نابود می کنیم، و جالب است اگر هر شب همه مردم پای سریال‌های ترک بنشینند هیچ‌کس صدایش درنمی‌آید اما سر و صداها برای نابودی سینمای ایران حسابی بلند است.

علت این همه حساسیت روی سینما چه چیزی می تواند باشد؟

بد نیست بروید از خودشان بپرسید. به نظرمن اصلا انگیزه های فرهنگی و ملی مطرح نیست. افرادی که با سینما مقابله می کنند، انگیزه های خرد سیاسی دارند و در کش مکش های سیاسی حاضرند هر چیزی را به پای مقاصدشان قربانی کنند.

در سال های دهه ۶۰ نیز گروه های فشار وجود داشت ولی گروه های فشار در آن زمان به کاری که انجام می دادند معتقد بودند ولی امروزه بحث اعتقاد نیست، آنها ماموریت دارند. چنانچه وقتی با گروه های فشاری که معتقد بودند وارد گفتگو می شدیم، متقاعد می شدند، درصورتی که گروه‌های فشار در حال حاضر اصلا نمی شنوند چون ماموریت دارند. اگر با اعتقاد مخالفت می‌کردند که باید نسبت به موارد مشابه در دولت گذشته هم واکنش نشان می دادند. چرا ندادند،؟ به نظر من چون در واقع رسالت فرهنگی برای خودشان قائل نیستند و به قول فقها از جهت فرهنگی قصد انشاء ندارند.

اگر به فیلم هایی که در دهه ۸۰ و۹۰ ساخته شده اند نگاهی بیندازیم خواهیم دید که بسیاری از فیلم های دهه ۶۰ و۷۰ هستند که اصلا تصور نمی شود در ایران ساخته شده باشند، از آن جهت که در آن دوران فضای باز برای سینما وجود داشت و حداقل آنقدری بود که مردم را به سینما بکشاند. ولی در حال حاضر دیگر آن فیلم ها را در سینما نمی بینیم و دقیقا مشخص است که به خاطر تغییر دولت ها است که این اتفاقات می افتد. در همه جای دنیا می بینیم که دولت با سینما کاری ندارد؛ خیلی وقت ها سینما یقه دولت را هم می گیرد.

دبیر جشنواره فیلم فجر، به عنوان یک رویداد بزرگی هنری و فرهنگی هر سال تغییر می کند، این در صورتی است که در جشنواره های معتبر دنیا کمتر این اتفاق می افتد، در ایران با تغییر دبیر شکل برگزاری جشنواره هم تغییر می کند، چرا؟ تفاوت فضای فیلم های سینمایی در دوران مدیریتی شما با حال حاضر چیست؟

جشنواره فجر در سینما سیاستگذار نیست، سیاستگذار وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. اما این حرف شما کاملا درست است که ثبات و مدیریت در عرصه فرهنگی فوق‌العاده اهمیت دارد و در همه جای دنیا طولانی ترین عمر مدیریتی معمولا عمر مدیریت های فرهنگی است، به چه خاطر؟ به خاطر آنکه هر اتفاق فرهنگی برای اینکه از نقطه صفر به مقصد برسد زمان طولانی را طلب می کند. چون ثمردهی سیاست‌گذاری‌های فرهنگی کند است و کسی که یک جریان را آغاز می‌کند به زمان زیادی برای محقق شدن آن محتاج است. در غیر اینصورت یا خرابکاری اتفاق می‌افتد یا نتیجه بخش نخواهد بود. چون یا مجبور است برنامه‌های مدیر قبلی را ادامه دهد که با وجود تلاطم‌های سیاسی کشور تصورش ممکن نیست و یا مجبور است که برنامه‌های زودبازده و غیرفرهنگی را در دستور کار قرار دهد که موجب خرابکاری می‌شود.

وقتی فرهنگ با سیاست گره بخورد، چون اصولاً عمر پروژه‌های سیاسی کوتاه‌مدت است، طبیعتاً برنامه‌های فرهنگی هم به مقصد نخواهد رسید و عرصه فرهنگ اجازه رشد پیدا نمی‌کند. فقط فرصت برای تخریب هست. تخریب را در کوتاه مدت می‌توان رقم زد. می‌بینیم که در عرصه فرهنگ و هنر مدیرانی آمدند که از فرصت‌هایی که در اختیارشان بود برای تخریب حداکثر استفاده را هم کردند.

عده ای از منتقدان، معتقدند یکی از مشکلات امروز سینما ضعف فیلمنامه‌هاست. به نظر شما ریشه این مشکل چیست؟

به نظر من مشکل اساسی این است که باید فکر در سینمای ایران وجود داشته باشد که در فیلمنامه و فیلم انعکاس پیدا کند، همه اینها مستلزم ثبات است. از زمانی که ایده یک فیلم شکل می‌گیرد تا زمانی که اکران می‌شود، حداقل دو سال زمان لازم است. پس سازنده باید از وضعیت دو سال آینده خبر داشته باشد. روند در بیست سال گذشته طوری بوده است که اصلاً نمی‌داند در جریان آغاز تولید تا زمان نمایش با که طرف است. مدیر بعدی آیا با این فیلم موافق است؟ طبیعی است که فرصت‌طلبی بر فکر کردن سبقت می‌گیرد و اساساً فرصت فکر کردن به وجود نمی‌آید.

در مورد فیلم‌هایی مثل «رستاخیز» که سفارش دولتی دارد اما اجازه اکران پیدا نمی‌کند چه؟

دلیلش این است که تصمیم‌گیرنده درباره سینما فقط سازمان سینمایی نیست. تقریبا هرکس اراده بکند می‌تواند تصمیم‌گیرنده باشد. فقط کافیست یک اسم و عنوانی داشته باشد. می‌تواند حیات و ممات فیلمی را تعیین بکند. طبیعی است که در این شرایط که افراد گوناگونی برای شما تصمیم بگیرند نمی‌شود حتی از خانه تا محل کار را طی کرد چه برسد ساخت یک فیلم.

به نظر شما راه برون رفتی از این اوضاع وجود دارد؟

اگر مفهوم دولت و حاکمیت را به شکل معقول و یکپارچه دنبال کنیم و به وحدت رویه آن پایبند باشیم، چرا راه برون رفت وجود نداشته باشد؟ ولی اگر چنین تصمیمی در مقیاس کلان کشور گرفته نشود باید فقط دعا کنیم چون دیگر از بشر کاری بر نمی آید مگر این که خود خداوند کاری انجام دهد